facebook

Maria Bilińska-Riegerowa

image

Maria Bilińska-Riegerowa (1911- 1969) – pianistka i pedagog. Zadebiutowała jako 13-latka, grając w rodzinnym Rzeszowie, w roku 1924, Koncert c-moll Mozarta. Studiowała u Edwarda Steuremanna i Zbigniewa Drzewieckiego. Uczestniczyła w III Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina i otrzymała dyplom honorowy. W ocenie wielu "należała do najznakomitszych polskich pianistek, niezasłużenie pozostając w cieniu". "Chopin był jej »chlebem powszednim«, którym nie wahała się dzielić z bliźnimi nawet za okupacji, na konspiracyjnych koncertach w Krakowie i Warszawie" – wspomina jej syn, Stefan Rieger.

W okresie powojennym (1945-1969) Maria Bilińska-Riegerowa była pedagogiem PWSM w Krakowie, od r. 1964 prowadziła własną klasę fortepianu. "Uczyła nas niechęci do fałszu i pozoru, efekciarstwa, płytkości i łatwizny, a zamiłowania do piękna i czystości intencji" – wspominał jeden z uczniów. Nieskłonna do kompromisów z władzą "ludową", nie mogła wyjeżdżać za granicę i koncertowała wyłącznie w kraju, występując w większości polskich miast u boku czołowych dyrygentów. Po raz pierwszy w Polsce wykonała III Koncert fortepianowy Beli Bartóka (1950), otrzymując entuzjastyczne recenzje. Dokonała licznych nagrań radiowych, z których przetrwało niewiele: uratowane nagrania utworów Chopina, Schuberta, Szymanowskiego, Fielda i Debussy'ego wypełniły jedną płytę CD, wydaną w r. 1995. Wraz z mężem, również cenionym pianistą i pedagogiem, Adamem Riegerem, przygotowała do wydania w PWM liczne utwory fortepianowe.

26 stycznia 1948 roku w Krakowie, na koncercie Państwowego Wydawnictwa Muzycznego, Maria Bilińska-Riegerowa dokonała prawykonania pierwszej z Dwóch Etiud Witolda Lutosławskiego, skomponowanych w roku 1941. (Pierwsze wykonanie radiowe odbyło się w maju 1947 roku w Radiu Holenderskim).

kt